غزل ۶۴۶۰ - می خورد خون فراغت تشنه آزار تو

می خورد خون فراغت تشنه آزار تو
دست از دست مسیحا می کشد بیمار تو ۱

نیم جانی داشتم نزدیک لب آورده ام
بر سر حرف است اگر شیرینی گفتار تو ۲

بر سر اقبال با هم گفتگوها کرده اند
سایه بال هما با طره دستار تو ۳

سرو می ترسم که بال قمریان را بشکند
سخت می پیچد به خود از غیرت رفتار تو ۴

صائب این طرز سخن را از کجا آورده ای؟
خنده بر گل می زند رنگینی اشعار تو ۵