غزل ۶۴۷۳ - ای بهار آفرینش گرده سیمای تو

ای بهار آفرینش گرده سیمای تو
رشته جانها خس و خاشاک از دریای تو ۱

جوی خون از دیده خورشید می سازد روان
چهره خاک از فروغ لاله حمرای تو ۲

خاک تا گردن میان آب پنهان گشته است
بس که می سوزد دلش از آتش سودای تو ۳

دامن بی طاقتان را خاک نتواند گرفت
چون شرر از سنگ می آید برون جویای تو ۴

گوهر دلها ز گلزار تو عقد شبنمی است
رشته جانها رگ ابری است از دریای تو ۵

خاک شد بیدار از خواب گران نیستی
از عرق افشانی رخسار جان افزای تو ۶

تیغ اگر بارد به فرقش، همچنان آسوده است
بس که حیران است صائب در رخ زیبای تو ۷