غزل ۶۴۷۷ - ای زبان شعله از زنهاریان خوی تو

ای زبان شعله از زنهاریان خوی تو
شاخ گل لرزان ز رشک قامت دلجوی تو ۱

پرتو روی تو شمع خلوت روشندلان
جوهر آیینه از زنجیریان موی تو ۲

سایه خود را که دایم در رکابش می رود
خانه صیاد می داند رم آهوی تو ۳

پنجه شمشاد را از شانه بیرون کرده است
بارها زور کمان حلقه گیسوی تو ۴

عمرها شد تا ز چشم اعتبار افکنده است
قبله را چون طاق نسیان گوشه ابروی تو ۵

گر چه نرگس برنمی دارد نظر از پیش پا
زیر پای خود نبیند نرگس جادوی تو ۶

چون تماشایی نگردد از تماشای تو مست؟
باده گلرنگ می سازد عرق را روی تو ۷

می کند زنجیر جوهرپاره چون دیوانگان
دید تا آیینه روی خویش را در روی تو ۸

چون زنم مژگان به یکدیگر، که خون مرده را
از شکر خواب عدم بیدار سازد بوی تو ۹

رنگ می بازد ز خوی آتشینت آفتاب
کیست صائب تا دلیر آید به طوف کوی تو؟ ۱۰