غزل ۶۴۸۸ - از گرانجانی گران بر خاطر دنیا مشو

از گرانجانی گران بر خاطر دنیا مشو
تا توان برداشت باری بار بر دلها مشو ۱

تا نمی در جویبارت چون سبوی باده هست
بار دوش خلق از کوتاه دستی ها مشو ۲

تا توانی گوهر شهوار شد، از فکر پوچ
چون کف بی مغز بار خاطر دریا مشو ۳

بادبان را کشتی پربار لنگر می کند
روح را از نعمت الوان حنای پا مشو ۴

جمع کن چون غنچه اوراق دل از چین جبین
چون گل بی درد خرج خنده بیجا مشو ۵

از جهان آب و گل بگذر سبک چون گردباد
چون ره خوابیده بار خاطر صحرا مشو ۶

خوبه صحبت کرده را تنهایی از مردم بلاست
خوبه تنهایی کن از همصحبتان تنها مشو ۷

روز اگر شان بزرگیهاست دامنگیر تو
در دل شب غافل از دریوزه دلها مشو ۸

از سحرخیزی رسد شبنم به وصل آفتاب
چشم بگشا، غافل از بیداری شبها مشو ۹

هر چه در آفاق باشد هست در انفس تمام
سیر کن در خویشتن صائب جهان پیما مشو ۱۰