غزل ۶۵۰۱ - ندارد اختیار در گشودن باغبان تو

ندارد اختیار در گشودن باغبان تو
که در را می گشاید جوش گل در گلستان تو ۱

ز ابروی تو دارد هر سر مو شوخی مژگان
پر سیمرغ بخشد تیر بی پر را کمان تو ۲

ز منعم کاسه همسایه خالی برنمی گردد
قدح لبریز برگردد ز لعل می چکان تو ۳

جهد از طوق قمری سرو چون تیر از کمان بیرون
به هر گلشن که گردد جلوه گر سرو روان تو ۴

سخن چندان که خود را چون الف باریک می سازد
به دشواری برون آید از تنگ دهان تو ۵

نمی دارد به زودی رشته همتاب دست از هم
رگ جان را گسستن نیست از موی میان تو ۶

ازان از دیدن خورشید در چشم آب می گردد
که مالیده است روی زرد خود بر آستان تو ۷

به بی برگان چنان ای شاخ گل مستانه می خندی
که در خواب بهاران است پنداری خزان تو ۸

نمی گردد زبان جرأت من، ورنه می گفتم
که جای بوسه پر خالی است در کنج دهان تو! ۹

تو جولان می کنی از سرکشی در اوج استغنا
کجا افتد به دست کوته صائب عنان تو؟ ۱۰