غزل ۶۵۱۹ - ز گل فزود مرا خارخار خنده تو

ز گل فزود مرا خارخار خنده تو
که نیست خنده گل در شمار خنده تو ۱

مرا ز سیر گلستان نصیب خمیازه است
که نشکند قدح گل خمار خنده تو ۲

شده است گل عبث از برگ سر به سر ناخن
گرهگشایی دلهاست کار خنده تو ۳

تو چون دهن به شکرخنده واکنی چون صبح
کند فلک زر انجم نثار خنده تو ۴

گشود لب به شکرخنده غنچه تصویر
نشد که گل کند از لب بهار خنده تو ۵

درآی از درم ای صبح آرزومندان
که سوخت شمع من از انتظار خنده تو ۶

ز آفتاب چرا مهر بر دهن دارد؟
اگر نه صبح بود شرمسار خنده تو ۷

کند نسیم گریبان غنچه را صد چاک
دهن چگونه شود پرده دار خنده تو؟ ۸

طرف چگونه شود با رخ تو ماه، که صبح
ز آفتاب بود داغدار خنده تو ۹

ز شور حشر نمکسود تا به کی گردد؟
دل دو نیم من از رهگذار خنده تو ۱۰

دهان غنچه به لب مهر دارد از شبنم
ز بس خجل شده در روزگار خنده تو ۱۱

بود ز قند مکرر حلاوتش افزون
گرفته ایم مکرر عیار خنده تو ۱۲

چو شمع صبح همین آرزوست صائب را
که جان خویش نماید نثار خنده تو ۱۳