غزل ۶۵۱۸ - زمین نشسته به خاک سیاه از غم تو

زمین نشسته به خاک سیاه از غم تو
کبودپوش بو آسمان ز ماتم تو ۱

ز اشتیاق تو خورشید داغ می سوزد
چه محو لاله و گل گشته است شبنم تو؟ ۲

به حرف پوچ نفس خرج می کنی، غافل
که نیست گنج دو عالم بهای یک دم تو ۳

به نور عقل ز ظلمات نفس بیرون آی
مگر به عید مبدل شود محرم تو ۴

در نشاط و طرب می زنی، نمی دانی
که حلقه در مرگ است قامت خم تو ۵

بس است در غم دنیا گریستن، تا چند
به شوره زار شود صرف آب زمزم تو؟ ۶

چه جای چشم، که هر نوک خار این وادی
سزد که گریه کند خون به ابر بی نم تو ۷

ترحمی به سلیمان عقل کن، تا چند
به دست دیو خورد خون خویش خاتم تو؟ ۸

مدار خود به نصیحت نهاده ای صائب
ترا گرفته غم عالم و مرا غم تو ۹