غزل ۶۵۲۸ - روزی که پسته دید لب همچو قند او

روزی که پسته دید لب همچو قند او
شد خنده زهر در دهن نیم خند او ۱

لیلی وشی که شورش سوادی من ازوست
یک حلقه است چشم غزال از کمند او ۲

جان می دهد به نرگس بیمار خلق را
عیسی دمی که من شده ام دردمند او ۳

از لطف همچو اشک شود آب پیکرش
از پرده های چشم بود گر پرند او ۴

آید به رنگ سبزه خوابیده در نظر
عمر خضر به سایه سروبلند او ۵

یوسف ز بند عشق عزیز زمانه شد
دل بد مکن که بنده نوازست بند او ۶

از چشم تر به آب رسانند عاشقان
بر هر زمین که پای گذارد سمند او ۷

خون همچو نافه در جگرش مشک می شود
پیچد به هر غزال که مشکین کمند او ۸

آن آتشین عذار به گلزار چون رود
گلها کنند خرده خود را سپند او ۹

هر چند صید لاغر من نیست کشتنی
نومید نیستم ز نگاه کشند او ۱۰

صائب شده است خانه زنبور سینه ام
از دستبازی مژه های بلند او ۱۱