غزل ۶۵۴۵ - ای دل گشاد کار خود از آن و این مجو

ای دل گشاد کار خود از آن و این مجو
این قفل را کلید ز هر آستین مجو ۱

روی دل از خسیس نهادان طلب مکن
از خار و خس ملایمت یاسمین مجو ۲

حال دل گرفته به هر بی بصر مگوی
از دوزخی کلید بهشت برین مجو ۳

زنبور کافرند سراسر ستارگان
زنهار ازین سیاه دلان انگبین مجو ۴

خواهی که بر تو آتش سوزان شود بهشت
امداد چون خلیل ز روح الامین مجو ۵

بشناس استخوان و طباشیر را ز هم
از صبح اولین، نفس راستین مجو ۶

در هر کس آنچه هست همان را ازو طلب
لنگر ز آسمان، حرکت از زمین مجو ۷

آرامش دل تو برون است از آب و گل
در دامن آنچه گم شود از آستین مجو ۸

شایستگی کلید بود قفل بسته را
از سنگ، آب بی جگر آتشین مجو ۹

نتوان به بال عاریه بیرون شدن ز خویش
در وادی طلب مدد از آن و این مجو ۱۰

گم کرده تو از تو برون نیست، زینهار
گاهی ز آسمان و گهی از زمین مجو ۱۱

از دست رعشه دار پریشان شود رقم
از دل رمیدگان سخن دلنشین مجو ۱۲

از دیده می دهند خبر پاک دیدگان
خار گمان ز نرگس عین الیقین مجو ۱۳

هرگز ز قفل، قفل گشایش ندیده است
صائب گشایش از دل اندوهگین مجو ۱۴