غزل ۶۵۵۷ - نفس ظلمانی نمی دارد محابا از گناه

نفس ظلمانی نمی دارد محابا از گناه
نیست پروا طفل زنگی را ز پستان سیاه ۱

از هوا گیرند بی مغزان حدیث پوچ را
کهربا را می پرد چشم از برای برگ کاه ۲

می کند دل را سیه نور چراغ عاریت
نیست ممکن شستن داغ کلف از روی ماه ۳

زینهار از کنج عزلت پای خود بیرون منه
کز بها افتاد یوسف تا برون آمد ز چاه ۴

نیست در پایان عمر از رعشه پیران را گزیر
بر فروغ خویش می لرزد چراغ صبحگاه ۵

سجده شکرش به دامان قیامت می کشد
هر که را صائب شود آن طاق ابرو قبله گاه ۶