غزل ۶۵۷۹ - دل ز غفلت چون خودآرایان به رنگ و بو منه

دل ز غفلت چون خودآرایان به رنگ و بو منه
چون گل از هر شبنمی آیینه بر زانو منه ۱

نام خود را کوهکن کرد از سبکدستی بلند
دست خود بر روی هم ای آهنین بازو منه ۲

بستر بیگانه را هر تار، مار خفته ای است
جز به خاک ای زاده خاک سیه پهلو منه ۳

جوهر بیگانه ای این تیغ را در کار نیست
بندی از چین جبین هر لحظه بر ابرو منه ۴

برنمی دارد شراکت، حسن یکتا آمده است
چشم بگشا نام لیلی را به هر آهو منه ۵

بلبلان را دل به دست آور به شکرخنده ای
از خجالت غنچه آسا دست خود بر رو منه ۶

پاس وقت صحبت نازک خیالان را بدار
بی طلب در خلوت ارباب معنی رو بنه ۷

نبض جان را نیست جز دست مسیحا محرمی
شانه ای غیر از دل صدچاک بر گیسو منه ۸

شیرمردان را کمی صائب فزونی جسته اند
رتبه خود را برابر با سگ آن کو منه ۹