غزل ۶۵۷۸ - بر دل ارباب حاجت دست خود بی زر منه

بر دل ارباب حاجت دست خود بی زر منه
آستین خشک را بر دیده های تر منه ۱

دولت ده روزه دنیا بود نقشی بر آب
دل به نقش موج در دریای بی لنگر منه ۲

چشم بر راه تو دارد از نگین دان تاج زر
دل به زندان صدف زنهار چون گوهر منه ۳

بستر آرام رهرو دامن منزل بود
تا نگیری دامن منزل به بالین سر منه ۴

جز در دل نیست امید گشاد از هیچ در
تا در دل می توان زد دست بر هر در منه ۵

تا در آتش می توان بودن، مکن یاد بهشت
هست تا خون جگر، لب بر لب کوثر منه ۶

نقد خود را نسیه کردن نیست کار عاقلان
بر زمین پیش خسیسان چهره چون زر منه ۷

تا نسازی قطره خود را درین دریا گهر
دست خود را چون صدف بر روی یکدیگر منه ۸

می به روی تازه رویان نشأه دیگر دهد
در بهاران صائب از کف شیشه و ساغر منه ۹