غزل ۶۶۱۲ - روشن ز نور صدق بود جان صبحگاه

روشن ز نور صدق بود جان صبحگاه
بی وجه نیست چهره خندان صبحگاه ۱

ز انجم سپهر زر همه شب جمع می کند
بهر نیاز مقدم سلطان صبحگاه ۲

عمر ابد که یافت ز آب حیات، خضر
یک مد نارساست ز دیوان صبحگاه ۳

گر خضر یافت زندگی از آب زندگی
عالم حیات یافت ز احسان صبحگاه ۴

چون آب خضر نیست سیه کاسه و بخیل
عام است فیض چشمه حیوان صبحگاه ۵

از نور صدق، دیده شوخ ستارگان
گردید محو چهره تابان صبحگاه ۶

بادام چشم را به شکر غوطه ها دهد
قند مکرر لب خندان صبحگاه ۷

آید ز فیض صدق طلب بی مزاحمت
گرم از تنور سرد برون نان صبحگاه ۸

چون مغز پسته غوطه به تنگ شکر دهد
طوطی چرخ را شکرستان صبحگاه ۹

تا از شفق نگشته به خون شیر او بدل
بردار کام خویش ز پستان صبحگاه ۱۰

وقت طلوع را به شکرخواب مگذران
چشم آب ده ز شمسه ایوان صبحگاه ۱۱

زنهار رومتاب ازین آستان که هست
چرخ از ستاره، ریزه خور خوان صبحگاه ۱۲

فریاد مرغکان سحرخیز این بود
کای خوابناک، جان تو و جان صبحگاه! ۱۳

در دیده تو پرده خواب دگر شود
خالی اگر کنند نمکدان صبحگاه ۱۴

صائب رخ گشاده بود مشرق امید
کوته مساز دست ز دامان صبحگاه ۱۵