غزل ۶۶۲۶ - در دل چو غنچه چند کنی رنگ و بو گره؟

در دل چو غنچه چند کنی رنگ و بو گره؟
واکن به ناخن از دل پرآرزو گره ۱

جز تیغ آبدار درین روزگار نیست
آبی که تشنه را نشود در گلو گره ۲

وقت است شق چو نار شود پوست بر تنم
از بس شده است در دل من آرزو گره ۳

بیهوده شاخ گل همه تن دست گشته است
نتوان زدن به بال و پر رنگ و بو گره ۴

بی ابر دامن صدفش پرگهر شود
از غیرت آن کسی که کند آبرو گره ۵

در عین وصل باخبر از حسرت من است
هر تشنه را که آب شود در گلو گره ۶

از هجر و وصل نیست گشایش دل مرا
چون گوهرست قسمت من از دو سو گره ۷

راه سلوک تنگتر از چشم سوزن است
تا کی زنی به رشته جان ز آرزو گره؟ ۸

صائب هزار عقده دل باز می شود
گر وا شود ز جبهه آن تندخو گره ۹