غزل ۶۶۳۲ - از توبه شود سرکشی نفس زیاده

از توبه شود سرکشی نفس زیاده
گیرندگی سگ شود افزون ز قلاده ۱

چون خضر میفشار درین خاک سیه پای
کز طول زمان سبز شود آب ستاده ۲

از فیض چه گلها که نچیدیم دم صبح
عنوان سعادات بود روی گشاده ۳

دامان نگه صفحه ننوشته نگیرد
در چهره نوخط نرسد چهره ساده ۴

آن را که بود تخت روان از کشش بحر
چون سیل چرا دست نشوید ز اراده؟ ۵

از سطرشماری نتوان راه به حق برد
در بادیه حاجت به دلیل است نه جاده ۶

زان تیغ به صد زخم تسلی نشود دل
کز موج شود تشنگی ریگ زیاده ۷

سخت است کمان تو، وگرنه بود از آه
در قبضه من چرخ مقوس چو کباده ۸

از جا مرو از هر سخن پوچ که گردد
نازل ز بها، لعل و گهر شد چو پیاده ۹

صائب ز گرانباری دل در سبکی کوش
کز قافله پیوسته بود پیش پیاده ۱۰