غزل ۶۶۳۳ - زلفی که بر آن طرف بناگوش فتاده

زلفی که بر آن طرف بناگوش فتاده
شامی است که با صبح هم آغوش فتاده ۱

پروانه پرسوخته شمع تجلی است
خالی که بر آن عارض گلپوش فتاده ۲

از اشک تهی همچو در گوش نگردد
چشمی که بر آن صبح بناگوش فتاده ۳

هر لحظه کند چاک ز خمیازه گریبان
تا بوسه جدا زان لب می نوش فتاده ۴

بازآی که بی قامت رعنای تو دستم
از کار ز خمیازه آغوش فتاده ۵

از خط نکنم ترک لب یار که این می
تا ساغر آخر همه سرجوش فتاده ۶

سر بر تن من نیست ز آشفته دماغی
زان دم که سبوی میم از دوش فتاده ۷

سرگرمی افلاک ز عشق است که بی عشق
دیگی بود افلاک که از جوش فتاده ۸

سیلی است به دریای حقیقت شده واصل
در پای خم آن مست که مدهوش فتاده ۹

در خامشی از نطق فزون نشأه توان یافت
پر زور بود باده از جوش فتاده ۱۰

صائب چه زنم بر لب خود مهر خموشی؟
کز راز من دلشده سرپوش فتاده ۱۱