غزل ۶۶۳۹ - دلگیر نیست از تن، جانهای زنگ بسته

دلگیر نیست از تن، جانهای زنگ بسته
کنج قفس بهشت است، بر مرغ پرشکسته ۱

آن را که هست شرمی خون خوردن است کارش
جز دل غذا ندارد شهباز چشم بسته ۲

مشکل ز پا نشیند تا دامن قیامت
آن را که از ره عشق خاری به پا نشسته ۳

از حرف سخت باشند فارغ گشاده رویان
از زخم سنگ باشد ایمن در نبسته ۴

مژگان من نشد خشک تا شد جدا ز رویت
گوهر نمی شود بند در رشته گسسته ۵

تا ممکن است زنهار لب را به خنده مگشا
کز راه هرزه خندی است پرخون دهان پسته ۶

حسنت به زلف پرچین تسخیر ملک دل کرد
فتح چنین که کرده است با لشکر شکسته؟ ۷

دست سبوی می را از دست چون گذاریم؟
از بحر غم برآورد ما را به دست بسته ۸

این آن غزل که صائب آخوند محتشم گفت
دل بردن به این رنگ کاری است دست بسته ۹