غزل ۶۶۵۴ - از نمکدان تو محشر گرد بیرون رانده ای

از نمکدان تو محشر گرد بیرون رانده ای
برق پیش خوی تندت پای در گل مانده ای ۱

پیش ابرویت مه نو یوسف زندانیی
پیش رویت لاله شمع آستین افشانده ای ۲

از مه عید و شفق زخم درونم تازه شد
کس چه گل چیند دگر از تیغ در خون رانده ای؟ ۳

دید تا در سرنوشتم خون ز چشمش جوش زد
نامه تا انجام از سیمای عنوان خوانده ای ۴

مشک بر ناسورم امروز از شماتت می فشاند
در سر مستی سر زلف ترا پیچانده ای ۵

خاک خور، می گفت و گرد خرمن دونان مگرد
خاک استغنا به چشم حرص و آز افشانده ای ۶

زرپرستی را بتر از بت پرستی گفته است
حرص را چون سگ ز صحن مسجد دل رانده ای ۷

هر که را بینی به درد خویشتن درمانده است
از که جوید نسخه درمان خود درمانده ای؟ ۸

کیست جز صائب به لوح خاک از اهل سخن
گرد پاپوش قلم در لامکان افشانده ای ۹