غزل ۶۶۸۸ - مستی و خمیازه بر خون دل ما می کشی

مستی و خمیازه بر خون دل ما می کشی
صد خم می داری و حسرت به مینا می کشی ۱

قهر خود را در لباس لطف جولان می دهی
پرده از آب گهر بر روی دریا می کشی ۲

با کمند آتشین چون آفتاب از صحن باغ
شبنم افسرده ما را به بالا می کشی ۳

یک جهان غماز را در پشت در جا می دهی
از لب منصور در مستی سخن وا می کشی ۴

گردنی داریم ازان موی میان باریکتر
سرنمی پیچیم اگر بر دار ما را می کشی ۵

آفتاب از حسرتش هر روز گردن می کشد
این کمند عنبرینی را که در پا می کشی ۶

آه رعنا می شود هر چند رعنا می شوی
آرزو قد می کشد چندان که بالا می کشی ۷

همزبانی با لب او نیست صائب کار تو
شرم بادت، چون نفس پیش مسیحا می کشی؟ ۸