سی‌پنجم

زهی دریا زهی بحر حیاتی
زهی حسن و جمال و فر ذاتی ۱

ز تو جانم براتی خواست از رنج
یکی شمعی فرستادش، براتی ۲

ز تندی عشق او آهن چو مومست
زهی عشق حرون تند عاتی ۳

ولیکن سر عشقش شکرستان
ز نخلستان ز جوهای فراتی ۴

شکر لب، مه رخان جام بر کف
تو می‌گو هر کرا خواهی که: « هاتی » ۵

ز هر لعل لبی بوست رسیده
تو درویشی و آن لعلش زکاتی ۶

در آن شطرنج اگر بردی تو، شاهی
ولی کو بخت پنهان؟! چونک ماتی ۷

خداوند شمس دین دریای جان‌بخش
تو شورستان درین دولت، مواتی ۸

زهی شاهی، لطیفی، بی‌نظیری
که مجموعست ازو جان شتاتی ۹

اگر تبریز دارد حبهٔ زو
چه نقصان گر شود از گنجها، تی ۱۰
هزاران زاهد زهد صلاحی ۱۱
ز تو خونش مباح و او مباحی ۱۲

زهی کعبه که تو جان‌بخش حاجی
زهی اقبال هر محتاج راجی ۱۳

هر آن سر کو فرو ناید به کیوان
ز روی فخر، بر فرقش تو تاجی ۱۴

نهاده سر به تسلیم و به طاعت
به پیشت از دل و جان هر لجاجی ۱۵

زهی نور جهان جان، که نورت
نه از خورشید و ماهست و سراجی ۱۶

همه جانها باقطاع مثالت
که بعضی عشری، و بعضی خراجی ۱۷

خداوند! شمس دینا! این مدیحت
بجای جاه و فرت هست هاجی ۱۸

ایا تبریز، بستان باج جانها
که فرمان ده توی بر جان و باجی ۱۹

مزاج دل اگر چون برف گردد
ز آتشهای تو گردد نتاجی ۲۰

هرآن جان و دلی کان زنده باشد
ز مهر تستشان دایم تناجی ۲۱

در آن بازار کز تو هست بویی
زهی مر یوسفان را بی‌رواجی ۲۲
به چرخ چارمت عیسیست داعی ۲۳
به پیش دولتت چاوش ساعی ۲۴

ز شاه ماست ملک با مرادی
که او ختمست احسان را، و بادی ۲۵

گر احسان را زبان باشد بگردد
به مدح و شکر او سیصد عبادی ۲۶

بدان سوی جهان گر گوش داری
چه چاوشان جانندش منادی! ۲۷

دهان آفرینش باز مانده
ازان روزی که دیدستش ز شادی ۲۸

همی گوید به عالم او به سوگند
که: « تا زادی، چنین روزی نزادی » ۲۹

یکی چندی نهان شو تا نگردد
همه بازار مه‌رویان کسادی ۳۰

بدیدم عشق خوانی را فتاده
به خاک و خون بگفتم: « چون فتادی؟ » ۳۱

که تو خون‌ریز جمله عاشقانی
تو نیزک دل چنین بر باد دادی؟! » ۳۲

بگفتا: « دیده‌ام چیزی که صد ماه
ازو سوزند در نار ودادی » ۳۳

خداوند شمس دین! آخر چه نوری؟
فرشته یا پری، یا تش نژادی ۳۴
به تبریز آ دلا، از لحر عشقش ۳۵
چو بندهٔ عیب ناک اندر مزادی ۳۶