غزل ۶۷۲۶ - ای که فکر چاره بیماری دل می کنی

ای که فکر چاره بیماری دل می کنی
نسبت خود را به چشم یار باطل می کنی ۱

نیست جای خرمی ماتم سرای آسمان
زیر تیغ از ساده لوحی رقص بسمل می کنی ۲

می کند از هر سر مویت سفیدی راه مرگ
تو ز غفلت همچنان تعمیر منزل می کنی ۳

می توانی صد دل ویرانه را آباد کرد
از زر و سیم آنچه صرف خانه گل می کنی ۴

با تو از دنیا نیاید جز عمل چیزی به خاک
مایه حسرت شود نقدی که حاصل می کنی ۵

قد چو خم گردید غافل زیستن از عقل نیست
خواب تا کی زیر این دیوار مایل می کنی؟ ۶

ای که دنبال تکلف می روی چون غافلان
زندگی و مرگ را بر خویش مشکل می کنی ۷

نیست جای دانه امید این محنت سرا
در زمین شوره تخم خویش باطل می کنی ۸

رشته عمری که دام مطلب حق می شود
صرف در شیرازه اوراق باطل می کنی ۹

بی تائمل می کنی فرموده ابلیس را
چون رسد نوبت به کار خیر، دل دل می کنی ۱۰