غزل ۶۷۲۷ - در عمارت زندگانی چند باطل می کنی؟

در عمارت زندگانی چند باطل می کنی؟
رفته ای از کار تا سامان منزل می کنی ۱

عاقبتاین خانه ها ماتم سرایی می شود
زعفران گر جای برگ کاه در گل می کنی ۲

دادخواهی می شود فردای محشر پیش حق
هر نفس کز زندگانی صرف باطل می کنی ۳

نیست از صید تو غافل یک نفس صیاد مرگ
گر چه خود را از اجل دانسته غافل می کنی ۴

در بهار حشر خواهد از زمین سر بر زدن
از بد و از نیک هر تخمی که در گل می کنی ۵

می کشی دست نوازش سالها بر دوش خویش
پاره نانی اگر در کار سایل می کنی ۶

عارفان در انجمن خلوت کنند از خلق و تو
خلوت خود را ز فکر پوچ محفل می کنی ۷

راه پیمایان دو منزل را یکی سازند و تو
تا به منزل می رسی ده جای منزل می کنی ۸

پشت بر ساحل بود دریانوردان را و تو
همچو خار و خس تلاش قرب ساحل می کنی ۹

می شود اسباب حسرت وقت رفتن زین جهان
هر چه غیر از درد و داغ عشق حاصل می کنی ۱۰

با تو سنگین پای، چون رهبر تواند ساختن؟
سیل را از بس گرانجانی تو کاهل می کنی ۱۱

عاشق سیم و زری چندان که خون خویش را
بر امید خونبها در کار قاتل می کنی! ۱۲

تا نگردیده است گرد کاروان غایب ز چشم
پای نه در راه صائب چند دل دل می کنی؟ ۱۳