غزل ۶۷۳۷ - جام هیهات است از صهبا کند پهلو تهی

جام هیهات است از صهبا کند پهلو تهی
این حبابی نیست کز دریا کند پهلو تهی ۱

آستانش سجده گاه سرفرازان می شود
هر که چون محراب از دنیا کند پهلو تهی ۲

رفت بر باد فنا در یک نفس عمر حباب
این سزای آن که از دریا کند پهلو تهی ۳

دامن نقصان مده از کف که چون گردد تمام
مه ز خورشید جهان آرا کند پهلو تهی ۴

اهل بینش (را) گزیر از سختی ایام نیست
این شراری نیست کز خارا کند پهلو تهی ۵

زین گرانجانان که کوه قاف ازیشان شد سبک
وقت آن کس خوش که چون عنقا کند پهلو تهی ۶

در گلستانی که اشک ما سراسر می رود
لاله از شبنم ز استغنا کند پهلو تهی ۷

از شبیخون اجل صائب نگردد مضطرب
هر که پیش از مرگ از دنیا کند پهلو تهی ۸