غزل ۶۷۳۸ - از بلند و پست نبود چاره تا گرد رهی

از بلند و پست نبود چاره تا گرد رهی
گرد هستی برفشان از خود اگر مرد رهی ۱

خاکساران می شوند آخر ز مطلب کامیاب
دامنی خواهی به دست آورد اگر گرد رهی ۲

سختی راه طلب سنگ فسان رهروست
رو مگردان از دم شمشیر اگر مرد رهی ۳

خواب هیهات است گردد جمع با درد طلب
پای خواب آلوده ای تا فارغ از درد رهی ۴

کی توانم چشم در دامان منزل گرم کرد؟
این چنین کز سستی کوشش تو دلسرد رهی ۵

با تن آسانی به مقصد راه برون مشکل است
دور گرد منزلی تا نازپرورد رهی ۶

از هدف چون تیغ کج رزق تو خاک تیره است
در طلب افتان و خیزان تا تو چون گرد رهی ۷

فرد را نتوان پریشان همچو دفتر ساختن
جمع چون خورشید کن خود را اگر فرد رهی ۸

تیغ عریان می کند کوته زبان خصم را
پا مکش صائب به دامن گر هماورد رهی ۹