غزل ۶۷۵۷ - ز زهرچشم او رگ در تنم مارست پنداری

ز زهرچشم او رگ در تنم مارست پنداری
سر هر موی بر تن نیش خونخوارست پنداری ۱

ندارد اختیاری در گرستن چشم پرخونم
به دست رعشه داران جام سرشارست پنداری ۲

ز شوخی در میان حلقه خط نقطه خالش
چو مرکز گرچه پابرجاست سیارست پنداری ۳

گر از سنگین دلان گردد زمین دامان پر سنگی
به کبک مست من دامان کهسارست پنداری ۴

ز حیرانی یکی گردیده هجران و وصال من
گریبان در کف من دامن یارست پنداری ۵

ز دردش لذتی دارم که از درمان بود خوشتر
ز عشق او نمی دارم که غمخوارست پنداری ۶

به فکر چاره ما هیچ صاحبدل نمی افتد
دل ما دردمندان چشم بیمارست پنداری ۷

شهادتگاه ما در چشم آن سرو سبک جولان
به باد صبحدم دامان گلزارست پنداری ۸

چنان لرزد دل کافر نهادم بر حیات خود
که قطع رشته جان، قطع زنارست پنداری! ۹

به زیر تیغ او مردان سرآشفته خود را
چنان وا می کنند از سر، که دستارست پنداری ۱۰

به هر کس می کنم اظهار درد خویش، می سوزم
دل من زخمی و عالم نمکزارست پنداری ۱۱

در و دیوار در وجد آمد و از جا نمی جنبد
ز زهد خشک، زاهد زیر دیوارست پنداری ۱۲

ز حال گوشه گیران چشم او در عین مستی ها
چنان آگاهیی دارد که هشیارست پنداری ۱۳

ز شیادان عالم بس که دیدم رهزنی صائب
به چشمم رشته تسبیح زنارست پنداری ۱۴