غزل ۶۷۵۹ - ز وحشت چرخ بر من حلقه دام است پنداری

ز وحشت چرخ بر من حلقه دام است پنداری
زمین از تنگ میدانی لب بام است پنداری ۱

ز تیغش تا جدا شد زخم در خمیازه می افتد
دم شمشیر سیرابش لب جام است پنداری ۲

درین وادی به آهو چشمی افتاده است کار من
که در عین رمیدن ساکن و رام است پنداری ۳

ز بی دردی به زیر سایه گل عندلیب من
دل آزاده ای دارد که در دام است پنداری ۴

فزود از منع، حرص بی بصر را دربدر گردی
به چشمش چوب دربان مد انعام است پنداری ۵

زبان هر چند بی اندیشه در گفتار نگشایم
سخن بر لب مرا طفل و لب بام است پنداری ۶

به چشم هر که صائب شد سرش گرم از می عرفان
فلک چون شیشه پر می، زمین جام است پنداری ۷