غزل ۶۷۶۱ - ز زلف پرشکن بتخانه چین است پنداری

ز زلف پرشکن بتخانه چین است پنداری
ز خال مشکبو آهوی مشکین است پنداری ۱

چنان شد از شراب لعل رنگین چشم مخمورش
که هر مژگان شوخش تیغ خونین است پنداری ۲

رسا افتاده است از بس کمند زلف مشکینش
همیشه پشت پای او نگارین است پنداری ۳

نگه دارد خدا از چشم بد، رعناییی دارد
که بر روی زمین در خانه زین است پنداری ۴

ازان رخسار عالمسوز در دل آتشی دارم
که هر مو بر سر من شمع بالین است پنداری ۵

نپردازد به خار پای خود از بی دماغی ها
ز شبنم چشم گل در راه گلچین است پنداری ۶

شکوهی در نظر جا کرده از حسن گرانسنگش
که با شوخی سراپا کوه تمکین است پنداری ۷

بهاران رفت و بلبل مهر از لب برنمی دارد
گل این بوستان گوش سخن چین است پنداری ۸

ز بس نازک شده است از گریه صائب پرده چشمم
نگه در دیده من خواب سنگین است پنداری ۹