غزل ۶۷۶۴ - ز دل بیرون نرفت از قرب جانان داغ مهجوری

ز دل بیرون نرفت از قرب جانان داغ مهجوری
نمی سازد خنک بیمار را دل شمع کافوری ۱

به امید نگاهی خاک ره گشتم، ندانستم
که زیر پا تو بی پروا نمی بینی ز مغروری ۲

تویی در دیده ام چون نور و محرومم ز دیدارت
نمی دانم ز نزدیکی کنم فریاد یا دوری ۳

نظربازان ازان باشند گه دیوانه گه عاقل
که در یک کاسه دارد چشم او مستی و مستوری ۴

توان بی پرده دیدن در لباس آن سرو سیمین را
که در فانوس عریانتر نماید شمع کافوری ۵

بود واصل به جانان هر که را پر رخنه گردد دل
که نبود مانع نظاره چون پرده است زنبوری ۶

ز حد خویش پا بیرون منه تا دیده ور گردی
که بینایی شود در خانه خود کور را کوری ۷

بود بسیار، اندک کلفتی دلهای نازک را
به مویی می شود خاموش چینی های فغفوری ۸

ز حرف حق درین ایام باطل بوی خون آید
عروج دار دارد نشائه صهبای منصوری ۹

نمی گردد حلاوت با ملاحت جمع در یک جا
چسان صائب در آن لب جمع شد شیرینی و شوری؟ ۱۰