غزل ۶۷۷۳ - نگه چون شمع درگیرد ز روی روشن ساقی

نگه چون شمع درگیرد ز روی روشن ساقی
ید بیضا شود دست از بیاض گردن ساقی ۱

دماغ عیش می گردد دو بالا می پرستی را
که در هر ساغری چیند گلی از گلشن ساقی ۲

خراب گردش ساغر به حال خویش می آید
مبادا هیچ کس بیخود ز چشم پرفن ساقی ۳

اگر می نیست ساقی را مهل از پای بنشیند
که بیش از دور ساغر نشائه بخشد گشتن ساقی ۴

مرا آن روز از پستی برآید اختر طالع
که سر بیرون کنم چون تکمه از پیراهن ساقی ۵

رفیق راه دور بیخودی شایسته می باید
مده در منتهای مستی از کف دامن ساقی ۶

چراغ بی فروغ صبح را ماند ز لرزانی
بیاض گردن مینا، نظر با گردن ساقی ۷

غم عالم نمی گردد به گرد میکشان صائب
مشو تا می توانی دور از پیرامن ساقی ۸