هوش مصنوعی:
شاعر در این متن به ستایش خود و تواناییهایش میپردازد و خود را برتر از دیگران میداند. او از زبان تیز و طبع موشکاف خود سخن میگوید و ادعا میکند که هیچکس به پای او نمیرسد. همچنین، به شهرت و هنر خود اشاره میکند و معتقد است که اشعارش بینظیر هستند.
رده سنی:
16+
این متن دارای مفاهیم پیچیده و استعارههای ادبی است که درک آنها به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی نیاز دارد. همچنین، موضوع خودستایی و غرور ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک یا مناسب نباشد.
غزل ۶۷۸۹ - شنیدم بلبل خود را ستایش کرده ای جایی
شنیدم بلبل خود را ستایش کرده ای جایی
میان عندلیبان دگر افتاده غوغایی ۱
من و عقل نخستین را به جنگ یکدگر افکن
ز من تیغ زبان در کار بردن وز تو ایمایی ۲
ز طبع موشکافم شانه پشت دست می خاید
به گردم کی رسد همچون صبا هر بادپیمایی؟ ۳
چراغ دودمان شهرتم از شعله فطرت
ندارد آسمان امروز چون من نکته پیرایی ۴
به دیوان خیابانش سراسر گشته ام صائب
ندارد بوستان چون مصرع من سرو رعنایی ۵
میان عندلیبان دگر افتاده غوغایی ۱
من و عقل نخستین را به جنگ یکدگر افکن
ز من تیغ زبان در کار بردن وز تو ایمایی ۲
ز طبع موشکافم شانه پشت دست می خاید
به گردم کی رسد همچون صبا هر بادپیمایی؟ ۳
چراغ دودمان شهرتم از شعله فطرت
ندارد آسمان امروز چون من نکته پیرایی ۴
به دیوان خیابانش سراسر گشته ام صائب
ندارد بوستان چون مصرع من سرو رعنایی ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۳۵۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۶۷۸۸ - ز خوبان قامت جانان علم باشد به یکتایی
گوهر بعدی:غزل ۶۷۹۰ - مرا افکنده رخسار عرقناکش به دریایی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
