غزل ۶۷۹۶ - تا رخ از باده گلرنگ برافروخته ای

تا رخ از باده گلرنگ برافروخته ای
جگر لاله عذاران چمن سوخته ای ۱

نیست صیدی که دلش زخمی مژگان تو نیست
گرچه از شرم و حیا باز نظر دوخته ای ۲

می توانی به نگاهی دو جهان را دل داد
اینقدر دل که تو بر روی هم اندوخته ای ۳

مژه در دیده نظارگیان خواهد سوخت
این چراغی که تو از چهره برافروخته ای ۴

سوزنی نیست که در خرقه ما نشکسته است
چه نظر بر دل صد پاره ما دوخته ای؟ ۵

می شود کار دو عالم چو به یک شیوه تمام
اینقدر شیوه تو از بهر چه آموخته ای؟ ۶

من کجا هجر کجا، ای فلک بی انصاف
به همین داغ بسوزی که مرا سوخته ای! ۷

می دهد بوی دل سوخته صائب سخنت
می توان یافت درین کار نفس سوخته ای ۸