غزل ۶۸۰۷ - نیست چون صبح ترا جز نفس معدودی

نیست چون صبح ترا جز نفس معدودی
چه کنی چون دل شب تیره اش از هر دودی؟ ۱

نیست سرمایه عمر تو به جز یک دو سه دم
چه کنی صرف به دودی که ندارد سودی؟ ۲

دود اگر زلف ایازست ببر پیوندش
حیف باشد که به زنجیر بود محمودی ۳

چون سیاووش گذشتند ز آتش مردان
ما به همت نتوانیم گذشت از دودی ۴

عیش خود تلخ مکن صائب ازین دود کثیف
گر به آتش نگذاری به تکلف عودی ۵