غزل ۶۸۰۹ - اگر از موج خطر چشم به ساحل داری

اگر از موج خطر چشم به ساحل داری
در دل بحر همان آینه در گل داری ۱

از دل تنگ کنی شکوه، نمی دانی حیف
که گشاد دو جهان در گره دل داری ۲

گر شوی آه، نفس راست نخواهی کردن
گر بدانی چه قدر راه به منزل داری ۳

چون توانی سبک این بادیه را طی کردن؟
تو که از نقش قدم پا به سلاسل داری ۴

نسبت حسن چو خورشید به ذرات یکی است
تو ز کوته نظری چشم به محمل داری ۵

باد پروانه کجا گرد دلت می گردد؟
تو که چون شمع دو صد کشته به محفل داری ۶

آب از دیده آیینه روان می گردد
گر به رخسار خود آیینه مقابل داری ۷

می توان یافتن از تلخی گفتار ترا
که ز خط زیر نگین زهر هلاهل داری ۸

پرده شرم تو غمازتر از فانوس است
می توان یافت ز سیما که چه در دل داری ۹

از نظربازی این لاله عذاران صائب
چه به غیر از جگر سوخته حاصل داری؟ ۱۰