غزل ۶۸۱۸ - بوسه از کنج لب یار نخورده است کسی

بوسه از کنج لب یار نخورده است کسی
ره به گنجینه اسرار نبرده است کسی ۱

من و یک لحظه جدایی ز تو، آن گاه حیات؟
اینقدر صبر به عاشق نسپرده است کسی ۲

لب نهادم به لب یار و سپردم جان را
تا به امروز به این مرگ نمرده است کسی ۳

ریزش اشک مرا نیست محرک در کار
دامن ابر بهاران نفشرده است کسی ۴

آب آیینه ز عکس رخ من نیلی شد
اینقدر سیلی ایام نخورده است کسی ۵

غیر از آن کس که سر خود به گریبان برده است
گوی توفیق ازین عرصه نبرده است کسی ۶

داغ پنهان مرا کیست شمارد صائب؟
در دل سنگ شرر را نشمرده است کسی ۷