غزل ۶۸۱۷ - نیست پروای بهارم، من و کنج قفسی

نیست پروای بهارم، من و کنج قفسی
که برآرم به فراغت ز ته دل نفسی ۱

سطحیان غور معانی نتوانند نمود
رزق موج است ز دریای گهر خار و خسی ۲

دل افسرده نگردد به نصیحت بیدار
راه خوابیده نخیزد به صدای جرسی ۳

زود هموار ز جمعیت منزل گردد
هست در راه اگر قافله را پیش و پسی ۴

شد دل روشن ما از سخن پوچ سیاه
چه کند آینه در دست پریشان نفسی؟ ۵

گوشه گیری که بود شاد به صیادی خلق
عنکبوتی است که نازد به شکار مگسی ۶

دور گردان تو دارند مرا داغ و کباب
من چه می کردم اگر ره به تو می برد کسی ۷

هست در دست قضا بست و گشاد در عیش
گره از جبهه به ناخن نگشوده است کسی ۸

بیکسان راست خدا حافظ از آفات زمان
دزد کمتر بود آنجا که نباشد عسسی ۹

صائب از خواهش بیجا دل من گشت سیاه
وقت آن خوش که ندارد ز جهان ملتمسی ۱۰