غزل ۶۸۲۰ - غوطه در خاک زند دل ز گریبان کسی

غوطه در خاک زند دل ز گریبان کسی
ناله در خون تپد از شوخی مژگان کسی ۱

تا پریشان نشود خاطر چون برگ گلت
نروی سرزده در خواب پریشان کسی ۲

نازم آن ضعف زبون کرده بی طاقت را
که به امداد صبا رفت به قربان کسی ۳

خون ما در تن ازان مرده که در روز جزا
ندهد زحمت اندشه دامان کسی ۴

می کشد هر نفس از شوق ز خویشم بیرون
نگه مست جفاپیشه آیان کسی ۵

میوه باغ شکیب دل ما را دریاب
سیب صبرست که دورست ز دندان کسی ۶

می برد باد صبا شب همه شب شهر به شهر
بوی پیراهن یوسف ز گریبان کسی ۷

شور از کشور دلهای پریشان برخاست
نمکی تازه نکردم ز نمکدان کسی ۸

قرص خورشید و مه ارزانی گردون باشد
نخورد همت ما نان جو از خوان کسی ۹

عدم اولاست درین واقعه بیماری را
که به جان می کشدش منت درمان کسی ۱۰