غزل ۶۸۲۱ - خارخاری به دل افتاده ز مژگان کسی

خارخاری به دل افتاده ز مژگان کسی
که نپیچیده نگاهش به رگ جان کسی ۱

میوه خلد به کوته نظران ارزانی
دست امید من و سیب زنخدان کسی ۲

به یکی بوسه که جان در تن عاشق آید
چه شود کم ز لب لعل تو ای جان کسی؟ ۳

دامن دشت به سودازدگان ارزانی
نکشد آتش ما منت دامان کسی ۴

همچو خورشید سرآمد نتوانی گردید
مدتی تا نروی در خم چوگان کسی ۵

تا قناعت به سر انگشت توان کرد چو شمع
نخورد کودک ما شیر ز پستان کسی ۶

زاهد بی مزه و سیر خیابان بهشت
من سودازده و چاک گریبان کسی ۷

به دمی آب که دل سوخته ای آساید
خشک مغزی مکن ای چشمه حیوان کسی ۸

چون به چشمش ندهم جای که در پرده دل
اشک من شور شد از گرد نمکدان کسی ۹

سنبل یک چمن و جوهر یک آینه اند
طره بخت من و زلف پریشان کسی ۱۰

خبرش نیست ز سرگشتگی ما صائب
هر که سر گوی نکرده است به میدان کسی ۱۱