غزل ۶۸۳۳ - دل چون شیشه خود گر تهی از باده کنی

دل چون شیشه خود گر تهی از باده کنی
کوری دیو هوا، پر ز پریزاده کنی ۱

آنچه از مهلت ایام نصیب تو شده است
آنقدر نیست که برگ سفر آماده کنی ۲

بنده آزادکنان بند خود افزون سازند
سعی کن سعی، دل از خواجگی آزاده کنی ۳

می شود چتر تو خورشید قیامت فردا
دست خود گر سپر مردم افتاده کنی ۴

گریه ای کز سر مستی است، نکردن اولاست
آب تا چند ز تزویر درین باده کنی؟ ۵

نشود جمع نظربازی خوبان با زهد
این گلی نیست که در دامن سجاده کنی ۶

شربتی نیست غم او که به تلخی نوشند
روترش چند به این رزق خدا داده کنی؟ ۷

چون صدف آبله دست تو گوهر گردد
اگر از زنگ هوس آینه را ساده کنی ۸

دل چو آزاد شد از خدمت او دست بدار
این نه سروی است که در پیش خود استاده کنی ۹

پرده عشرت جاوید بود غم صائب
تو برآنی که دل از قید غم آزاده کنی ۱۰