غزل ۶۸۴۷ - تو تا ز هستی خود بی خبر نمی افتی

تو تا ز هستی خود بی خبر نمی افتی
ز خویش مرحله ای پیشتر نمی افتی ۱

ازین جهان و سرانجام آن مشو غافل
اگر به فکر جهان دگر نمی افتی ۲

مساز عیب هنرنمای ذاتی خود را
اگر به وادی کسب هنر نمی افتی ۳

ز چرخ همچو صدف گوهر تو بی قدرست
چرا برون ز صدف چون گهر نمی افتی؟ ۴

ستاره تو ازان است زود میر که تو
به بخت سوخته ای چون شرر نمی افتی ۵

عقیق را ز خراش جگر برآمد نام
چرا به فکر خراش جگر نمی افتی؟ ۶

اگر ترا رگ خامی نکرده در زنجیر
به پای نخل چرا چون ثمر نمی افتی؟ ۷

ز مو به موی تو راه اجل سفیدی کرد
تو شوخ چشم به فکر سفر نمی افتی ۸

هزار گمشده را در نماز می یابی
چرا به فکر خود ای بی خبر نمی افتی؟ ۹

به پای قافله قطع طریق کن صائب
ز برق و باد اگر پیشتر نمی افتی ۱۰