غزل ۶۸۴۸ - ز خط سیه رخ چون لاله زار خود کردی

ز خط سیه رخ چون لاله زار خود کردی
ستم به روز من و روزگار خود کردی ۱

همان ز ماه تمام تو نور می بارد
اگر چه هاله خط را حصار خود کردی ۲

هزار دیده تر در قفا ز شبنم داشت
گلی که از رخ خود در کنار خود کردی ۳

مرا که ساخته بودم به داغ نومیدی
دگر برای چه امیدوار خود کردی؟ ۴

هزار شکوه جانسوز داشتم در دل
مرا به نیم نگه شرمسار خود کردی ۵

نکرد برق جهانسوز با خس و خاشاک
ز گرمی آنچه تو با بی قرار خود کردی ۶

نگشت حرمت دین سنگ راه شوخی تو
اگر به کعبه رسیدی شکار خود کردی ۷

ز وعده ای که دلت را خبر نبود ازان
چه خون که در دلم از انتظار خود کردی ۸

مباد آفت پژمردگی بهار ترا
چنین که تازه مرا از بهار خود کردی ۹

چها کنی به دل آب کرده عاشق
که آب آینه را بی قرار خود کردی ۱۰

گهر ز گرد یتیمی گرانبها گردد
کناره بهر چه از خاکسار خود کردی؟ ۱۱

هنوز کوه به خدمت نبسته بود کمر
که همچو لاله مرا داغدار خود کردی ۱۲

تو از کجا و تعلق به آب و گل صائب؟
ستم به آینه بی غبار خود کردی ۱۳