غزل ۶۸۴۹ - اگر مقید کسب هوا نمی گردی

اگر مقید کسب هوا نمی گردی
حباب وار ز دریا جدا نمی گردی ۱

لباس فقر بود پینه بر سراپایت
اگر شکسته تر از بوریا نمی گردی ۲

رضای حق به رضای تو بسته است از حق
چرا به هر چه کند حق رضا نمی گردی؟ ۳

ایا کسی که به هنگام ارتکاب گناه
ز شرم خلق به گرد خطا نمی گردی: ۴

ز خلق بیش، ز خود شرم کن که خلق از تو
جدا شوند و تو از خود جدا نمی گردی ۵

ز تخم پوچ تو بی مغز روشن است چو آب
که روسفید درین آسیا نمی گردی ۶

نشسته دست ز دامان دولت دنیا
چو خضر سبز ز آب بقا نمی گردی ۷

تو تا خموش نگردی به صدزبان دراز
چو شانه محرم زلف دوتا نمی گردی ۸

ز آشنایی مردم گزیده تا نشوی
تو بی شعور به خود آشنا نمی گردی ۹

مدار دست ز دامان پیروان صائب
اگر ز بی بصری رهنما نمی گردی ۱۰