غزل ۶۸۸۵ - فکنده شور محبت مرا به صحرایی

فکنده شور محبت مرا به صحرایی
که موج می زند از هر کنار دریایی ۱

ندانم آن خط سحرآفرین چه مضمون است
که در قلمرو دلهاست طرفه غوغایی ۲

خیال من که به دامان عرش پای زده
ندیده است به این رتبه سرو بالایی ۳

چه شور در جگر خاک ریخت ابر بهار؟
که هست در سر هر برگ لاله سودایی ۴

اگر تو پنبه غفلت برآوری از گوش
کدام خار ندارد زبان گویایی؟ ۵

در انتظار تو هر هفت کرده است بهشت
نظر سیاه مگردان به هر تماشایی ۶

ازان همیشه بهارست لاله خورشید
که صلح کرد ز عالم به چشم بینایی ۷

چه حاجت است به ترتیب لشکر خط و خال؟
تصرف دل ما را بس است ایمایی ۸

برآورد ز خیابان خلد سر صائب
کسی که رفت به یاد بلند بالایی ۹