غزل ۶۸۸۷ - ز حسن شوخ تو نظاره تماشایی

ز حسن شوخ تو نظاره تماشایی
سفینه ای است که گردیده است دریایی ۱

مرا چو سایه نهالی که می کشد بر خاک
خبر ز سایه خود نیستش ز رعنایی ۲

به بوی خون بتوان یافت همچو نافه مشک
ز فکر زلف تو شد هر سری که سودایی ۳

چگونه قطره کشد در کنار دریا را؟
به روزگار تو رحم است بر تماشایی ۴

فلک ز جلوه او چون کتان ز هم می ریخت
اگر نظیر تو می بود مه به زیبایی ۵

ز اشتیاق تو دست ز کار رفته من
فلاخنی است که سنگش بود شکیبایی ۶

به رغم من لب خود می گزی، نمی دانی
که باده نشائه خون می دهد به تنهایی ۷

زبان خموش پسندیده است در پیری
ز شمع خوش نبود صبح مجلس آرایی ۸

به عیب خویش چو صائب کسی که راه نبرد
گلی نچید ز نور چراغ بینایی ۹