غزل ۶۸۸۸ - نماند دشت جنون را رمیده آهویی

نماند دشت جنون را رمیده آهویی
که پیش وحشت من ته نکرد زانویی ۱

چو قبله گمشدگان است دیده سرگردان
به محفلی که در او نیست طاق ابرویی ۲

چو داغ لاله به هر جانبی که می نگرم
مرا احاطه نموده است آتشین رویی ۳

چو شمع گریه مستانه را غنیمت دان
که هر نفس بود این آب تلخ در جویی ۴

شود ز یک دل بیدار، عالمی بیدار
هزار خفته برآید ز خواب از هویی ۵

ازان سپند درین بزم شد بلند آواز
که ساخت خرده جان صرف آتشین رویی ۶

ازین چه سود که مویت سفید گردیده است؟
ترا چو نیست غم عاقبت سر مویی ۷

حضور معنی بیگانه را غنیمت دان
درین زمانه که قحط است آشنارویی ۸

مرا که ملک جهان در نظر نمی آمد
خراب ساخت تماشای طاق ابرویی ۹

مراد مردم آزاده شستن دستی است
مرا بس است چو سرو از جهان لب جویی ۱۰

نه من ز دل، نه دل از حال من خبر دارد
چو نافه ای که فتد از رمیده آهویی ۱۱

شود چو فاخته صائب ز پاس دل آزاد
کسی که داد دل خود به سرو دلجویی ۱۲