غزل ۶۸۸۹ - ای آن که دل به ابروی پیوسته بسته ای

ای آن که دل به ابروی پیوسته بسته ای
غافل مشو که در ته طاق شکسته ای ۱

ای زلف یار اینقدر از ما کناره چیست؟
ما دلشکسته ایم و تو هم دلشکسته ای ۲

امروز از نگاه تو دل آب می شود
گویا به روی گرم خود از خواب جسته ای ۳

روی زمین مقام شکر خواب امن نیست
در راه سیل پای به دامن شکسته ای ۴

گرد سفر ز خویش فشاندند همرهان
تو بی خبر هنوز میان را نبسته ای ۵

سر می دهی به باد به اندک اشاره ای
تا همچو پسته رخنه لب را نبسته ای ۶

خواهی قدم به پله قارون نهاد زود
کوه تعلقی که تو بر خویش بسته ای ۷

اینک رسید موسم بی برگی خزان
از باغ روزگار چه گل دسته بسته ای ۸

در محفلی که برق تجلی است بی زبان
ماییم چون کلیم و زبان شکسته ای ۹

در وادیی که خضر در او با عصا رود
از دست رفته تر ز عنان گسسته ای ۱۰

از جبهه غرور، عرق پاک می کنی
گویا طلسم هر دو جهان را شکسته ای! ۱۱

در خاکدان دهر، که زیر و زبر شود!
برخاسته است گرد فنا تا نشسته ای ۱۲

صائب هزار دام تماشا ز موج هست
زین بحر چون حباب چرا چشم بسته ای؟ ۱۳