غزل ۶۸۹۳ - ای صید پیشه ای که دل از ما گرفته ای

ای صید پیشه ای که دل از ما گرفته ای
بر خویشتن ببال که عنقا گرفته ای ۱

جز دود تلخ حاصل این مشت خار چیست؟
ای برق خوش عنان که پی ما گرفته ای ۲

جای تو در بهشت برین است بی سخن
گر در ضمیر اهل دلی جا گرفته ای ۳

گر هست وحشتی به دل از مردمان ترا
در کنج خانه دامن صحرا گرفته ای ۴

آیات حق مشاهده از دل نکرده ای
مصحف به کف برای تماشا گرفته ای ۵

داری گمان که عشق شکار تو گشته است
سیمرغ را به دام تمنا گرفته ای ۶

در هر دراز کردن دستی ز روی صدق
پیمانه ای ز عالم بالا گرفته ای ۷

بی انتظار یافته ای خانه در بهشت
اینجا اگر کناره ز دنیا گرفته ای ۸

هرگز برون دویده ای از خویش بی خبر؟
دامان یوسفی چو زلیخا گرفته ای ۹

صائب چنین که در پی رسم اوفتاده ای
فرداست رنگ مردم دنیا گرفته ای ۱۰