غزل ۶۸۹۷ - ای آن که دل به عمر سبکرو نهاده ای

ای آن که دل به عمر سبکرو نهاده ای
در رهگذار سیل میان را گشاده ای ۱

کوری نمی رود به عصاکش برون ز چشم
خود خوب شو، چه در پی خوبان فتاده ای؟ ۲

پیراهنی که می طلبی از نسیم مصر
دامان فرصتی است که از دست داده ای ۳

آرام نیست بوی گل و رنگ لاله را
تو بی خبر چو سرو به یک جا ستاده ای ۴

تا می کشد دل تو به این تیره خاکدان
هر چند بر سپهر سواری، پیاده ای ۵

بر روی هم هر آنچه گذاری وبال توست
جز دست اختیار که بر هم نهاده ای ۶

امروز خانه ای به صفای دل تو نیست
گر روزنش ز دیده عبرت گشاده ای ۷

داغ ندامت است سرانجام رنگ و بوی
صائب چه محو بوی گل و رنگ باده ای؟ ۸