غزل ۶۸۹۸ - از دل مپرس، خانه به سیلاب داده ای

از دل مپرس، خانه به سیلاب داده ای
تعلیم بی قراری سیماب داده ای ۱

در زیر تیغ، بستر راحت فکنده ای
در چشم فتنه داد شکرخواب داده ای ۲

عقد خرد به دختر رز برفشانده ای
نقد حیات را به می ناب داده ای ۳

بر دستبرد تیغ قضا دل نهاده ای
پهلوی چرب خویش به قصاب داده ای ۴

چون خار و خس ز کجروشی های روزگار
خود را به دست سیلی سیلاب داده ای ۵

در ابروی تو دید و قضای گذشته کرد
ایمان به چین ابروی محراب داده ای ۶

می گفت صفحه رخ او خوش قلم ترست
جولان بوسه بر رخ مهتاب داده ای ۷

صائب ز خارخار محبت چه آگه است؟
پهلو به روی بستر سنجاب داده ای ۸