هوش مصنوعی:
این شعر عاشقانه و غنایی، با استفاده از تصاویر و استعارههای زیبا، به توصیف عشق و تأثیرات عمیق آن بر دل و جان میپردازد. شاعر از عناصر طبیعی مانند سیل، باد، ابر، و برق برای بیان شدت عشق و دردهای ناشی از آن استفاده کرده است. همچنین، به مفاهیمی مانند بیقراری دل، ناامیدی، و فریبندگی معشوق اشاره میکند.
رده سنی:
16+
این شعر دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و غنایی است که درک آن به بلوغ فکری و عاطفی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و تصاویر شاعرانه ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۶۸۹۶ - در خاک و خون کشید مرا ترک زاده ای
در خاک و خون کشید مرا ترک زاده ای
مژگان به نازبالش دل تکیه داده ای ۱
بر بادپای وعده خلاقی نشسته ای
چون سیل در قلمرو دلها فتاده ای ۲
چون دزد خال، نقب به دلها رسانده ای
چون زلف، بند بر رگ جانها نهاده ای ۳
چون ابر نوبهار ز روی عرق فشان
چندین هزار خانه به سیلاب داده ای ۴
چون آه گرم ریشه به دلها دوانده ای
چون برق بی امان به نیستان فتاده ای ۵
خود را به چشم عرض تجمل ندیده ای
بر روی آبگینه نظر ناگشاده ای ۶
دلهای بقرار ز مردم گرفته ای
با خویشتن قرار نکویی نداده ای ۷
چون عافیت ز خاطر عاشق رمیده ای
دنبال شوخ چشمی خود، سر نهاده ای ۸
چین در کمند زلف تصرف فکنده ای
خنجر به خون بی گنهان آب داده ای ۹
نشتر ز غمزه در رگ دلها شکسته ای
سیلاب خون ز دیده مردم گشاده ای ۱۰
در لافگاه دعوی دل، طوق عاجزی
از تیغ کج به گردن شیران نهاده ای ۱۱
از ترکشش شهاب فلک تیر بی پری
در قبضه اش کمان مه نو کباده ای ۱۲
دلهای برق سیر پریشان خرام را
از چین زلف سلسله برپا نهاده ای ۱۳
در انتظار صحبت پروانه مشربان
چون شمع تا به صبح به یک پا ستاده ای ۱۴
اوراق شادمانی گلهای باغ را
در پیش چشم بلبل، بر باد داده ای ۱۵
غیر از عرق که می کند از روی یار گل
صائب که دید شبنم خورشید زاده ای؟ ۱۶
مژگان به نازبالش دل تکیه داده ای ۱
بر بادپای وعده خلاقی نشسته ای
چون سیل در قلمرو دلها فتاده ای ۲
چون دزد خال، نقب به دلها رسانده ای
چون زلف، بند بر رگ جانها نهاده ای ۳
چون ابر نوبهار ز روی عرق فشان
چندین هزار خانه به سیلاب داده ای ۴
چون آه گرم ریشه به دلها دوانده ای
چون برق بی امان به نیستان فتاده ای ۵
خود را به چشم عرض تجمل ندیده ای
بر روی آبگینه نظر ناگشاده ای ۶
دلهای بقرار ز مردم گرفته ای
با خویشتن قرار نکویی نداده ای ۷
چون عافیت ز خاطر عاشق رمیده ای
دنبال شوخ چشمی خود، سر نهاده ای ۸
چین در کمند زلف تصرف فکنده ای
خنجر به خون بی گنهان آب داده ای ۹
نشتر ز غمزه در رگ دلها شکسته ای
سیلاب خون ز دیده مردم گشاده ای ۱۰
در لافگاه دعوی دل، طوق عاجزی
از تیغ کج به گردن شیران نهاده ای ۱۱
از ترکشش شهاب فلک تیر بی پری
در قبضه اش کمان مه نو کباده ای ۱۲
دلهای برق سیر پریشان خرام را
از چین زلف سلسله برپا نهاده ای ۱۳
در انتظار صحبت پروانه مشربان
چون شمع تا به صبح به یک پا ستاده ای ۱۴
اوراق شادمانی گلهای باغ را
در پیش چشم بلبل، بر باد داده ای ۱۵
غیر از عرق که می کند از روی یار گل
صائب که دید شبنم خورشید زاده ای؟ ۱۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۱۶
۲۶۹
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۶۸۹۵ - از مردمان اگر چه کناری گرفته ای
گوهر بعدی:غزل ۶۸۹۷ - ای آن که دل به عمر سبکرو نهاده ای
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
