غزل ۶۹۰۱ - تا چهره گلگل از می گلفام کرده ای

تا چهره گلگل از می گلفام کرده ای
صد مرغ دل اسیر به گلدام کرده ای ۱

چشم بدت مباد، که نقل و شراب من
آماده از دو چشم چو بادام کرده ای ۲

از روی ناز تا به لب خود رسانده ای
خونها ز باده در جگر جام کرده ای ۳

رام کسی اگر نشوی از تو دور نیست
کز رم هزار دلشده را رام کرده ای ۴

لعل لب ترا چه کمی از حلاوت است؟
کز بوسه اختصار به پیغام کرده ای ۵

زان خط مشکفام، که روزش سیاه باد!
صبح امید سوختگان شام کرده ای ۶

روی زمین قلمرو سیلاب آفت است
در رهگذار سیل چه آرام کرده ای؟ ۷

سرمایه تو نیست به غیر از کف تهی
رنگین دکان خویشتن از وام کرده ای ۸

روی تو چون سیاه نگردد، که چون نگین
هموار خویش را ز پی نام کرده ای ۹

از روز و شب دو اسبه سفر می کند حیات
صائب چه اعتماد به ایام کرده ای؟ ۱۰